Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Дар китоби мазкур нақши Пешвои миллат - Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон дар таъмини сулҳу ваҳдати миллӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон аҳамияти таҷрибаи нодири сулҳи тоҷикон барои минтақа ва ҷомеаи байналмилалӣ, нақши шахсиятҳои сиёсӣ дар дарёфти сулҳ ва оштии миллӣ, ҳамзамон ташабуссҳои Сарвари давлати тоҷикон дар масъалаи аҳамият ва арзиши бебаҳотарини сарвати табиат об, ки аз ҷониби ҷомеаи ҷаҳонӣ пазируфта шудааст аз ҷониби муаллифони мақолаҳо мавриди баррасӣ ва арзёбӣ қарор гирифтаанд. Ин китоб ба 20-солагии Рӯзи Вахдати миллӣ бахшида шудааст. Китоб барои сиёсатшиносон, ҷомеашиносон, кормандони илмӣ, омӯзгорон, донишҷӯён ва ҳамчунин, доираи васеи хонандагоне, ки шавқу рағбати зиёд ба масъалаҳои назарияи ваҳдати миллӣ ва ғояҳои умуми миллӣ доранд, тавсия мешавад.
“Бӯстон” асари панду андарзии Шайх Саъдии Шерозист, ки аз замонаш то имрӯз ба мардум хизмат мекунад. Он хамеша барои тарбияи хонандагон саҳмгузор хоҳад буд.
Бадриддин Ҳилолӣ тақрибан соли 875/1470 дар Астарободи Хуросон ба дунё омадааст. Бадриддин Ҳилолӣ маълумиоти ибтидоиро дар зодгоҳи худ гирифта, дар овони ҷавонӣ тақрибан соли 897/1491 барои давом додани таҳсили илм ба Ҳирот меояд ва дар риштаҳои гуногуни дониш касби камол мекунад. Ҳангоме ки Ҳилолӣ ба Ҳирот омад, Ҷомӣ ва Навоӣ дар қайди ҳаёт буданд ва ба илму адаби кишвар роҳбарӣ мекарданд. Ҳилолӣ сӯҳбати ин устодонро дарёфтааст.Бадриддин Ҳилолӣ ҳофизаи бисёр қавӣ дошта, сӣ - чиҳил ҳазор байт аз ашъори Рӯдакӣ ва Фирдавсӣ, Низомӣ ва Аттор, Амир Хусрав ва Саъдӣ, Ҳофиз ва Камол ва махсусан шеърҳои Абдураҳмони Ҷомиро зиёд аз ёд медонистааст. Замони Бадриддин Ҳилолӣ замони ҷангҳои кишварсӯзи Шайбониҳо бар зидди Темуриҳо, кушторҳои байни Сафавиҳову Шайбониҳо, даврони авҷи низоъҳои мазҳабӣ буд
Ин китоб ба ҳайси рисолаи номзадӣ соли 1970 аз тарафи муҳаққиқи маъруфи таърихи адабиёти форсии тоҷикӣ Худоӣ Шарифов анҷом ёфтааст. Баҳси асосии муаллиф дар атрофи назарияҳои шеърии осори тоҷикии асрҳои X-XI меравад. Ҳамчунин аз муҳимтарин вазиваҳои ин кор муаян нумудани воситаҳои баёни назарияҳо дар бораи шеър ва манбаъҳои асосии адабиётшиносии классикии тоҷик мебошад. Бо вуҷуди он, ки дар фосилаи зиёда аз 46 соли баъди анҷоми он дар мавзӯи афкори адабии асрҳои миёна мақола ва китобҳои зиёде аз ҷониби донишмандони кишварҳои мухталиф навишта ва нашр шуда бошад ҳам, ин рисола ҳанӯз ҳам арзиши илмии худро аз даст надодааст.
Китоби адабиётшинос Атахон Сайфуллоев «Паямбари ишқ» ҳаёт ва эҷодиёти поягузори адабиёти форсии тоҷикӣ устод Абӯабдуллоҳи Рӯдакиро бо нигоҳи тоза ба ҷараёни зиндагӣ ва мероси адабии султони шоирон баррасӣ менамояд. Муаллиф кӯшиш кардааст, ки сарчашмаҳои шеъри форсии тоҷикиро то замони Рӯдакӣ ва таъсири офаридаҳои ӯро ба ворисони соҳибқирони шоирӣ то даврони мо нишон бидиҳад. Рисоларо аҳли илму фарҳанг, муаллимон, донишҷӯён, мухлисони ашъори Рӯдакӣ истифода бурда метавонанд.
Забони офаридаҳои Юнус Юсуфӣ суфтаву равон, банду басташон қавӣ, ҳадафашон муайяну мушаххас буда, дар онҳо ҷаҳони ботини қаҳрамонон, тазодҳои рӯҳиву равонии онҳо дар лаҳзаҳои ҳассос ба ҳалқаи тасвир оварда шудаанд.
Дар он рӯзи зебои баҳор, ки ҳама ҷо пур аз гулу овози булбул буд, ҳунармандони зиёде ба меҳмонии қаср даъват шу- да буданд. Паҳлавонону бузургон бо либосҳои аб- решимии зебо давр то даври толори кох нишаста буданд. Суфраҳои пур аз мева, ғизоҳои лазизу ан- воъи шарбатҳо буд. Кайко- вус бо ғурур бар тахти шоҳӣ нишаста буд ва тоҷи тилоии зебои пур аз нигинҳои ёқуту зумуррад бар сар гузошта буд
Гулчини Шоири халқии Тоҷикистон Гулназар солҳост, ки дар бӯстони табъи ӯ шодоб гардидааст. Умедворем, ки писанди ошиқони гули сухан хоҳад гашт.
"Шоҳномаи "-и Абулқосим Фирдавсӣ яке аз шоҳасарҳои ҷаҳонӣ ба ҳисоб меравад. Устод Сотим Улуғзода нахустин бор ин ҳаммосаи оламшумулро ба наср гардонид, то хонандагон онро бо осонӣ мутолиа намуда аз ин ганҷинаи бабаҳо баҳравар гарданд.