Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Маҷмӯа саду як ғазали дилчаспу хондании шоири машҳури Шарқ аллома Муҳаммад Иқболи Лоҳурӣ (1877-1938)-ро дар бар мегирад. Он барои дӯстдорони Ашъори дилнишину гуворо ва ҳаводорони ғазалҳои ноб дастовези хубе мебошад.
Дар он рӯзи зебои баҳор, ки ҳама ҷо пур аз гулу овози булбул буд, ҳунармандони зиёде ба меҳмонии қаср даъват шу- да буданд. Паҳлавонону бузургон бо либосҳои аб- решимии зебо давр то даври толори кох нишаста буданд. Суфраҳои пур аз мева, ғизоҳои лазизу ан- воъи шарбатҳо буд. Кайко- вус бо ғурур бар тахти шоҳӣ нишаста буд ва тоҷи тилоии зебои пур аз нигинҳои ёқуту зумуррад бар сар гузошта буд
Дар осори Бедил мазмунҳои тозаи орифона ва ташбеҳу истиораҳои зебо хеле ҳунармандона ва бо қудрати махсуси тахайюлу тамсилоти орифона баён шудаанд. Афкори фалсафӣ ва таҷрибаи ирфонии Бедил дар сурудҳояш ишора ба он мекунанд, ки зоту моҳияти илоҳӣ (ки дарки онҳо аз ақл берун аст) оламу одамро мазоҳире медонад, ки тамоми ҳусни Офаридгор дар ин оина тулӯъ ва таҷаллӣ намудааст. Агар мазмуни ин ҳарфҳои Бедилро бо ҳарфҳои сода баён кунем, онро чунин шарҳ додан мумкин аст, ки ҳастии мутлақ дар ибтидо орӣ аз тамоми асмо ва сифот буд. Тибқи тақозои табиати фитрии хеш зоти мутлақ аз ҳолати аҳадият берун омад ва дорои исму сифатҳои хеш гардид. Пайдоиши касрат аз ваҳдат, дар ин ҳолат, дар натиҷаи ошиқ шудани ҳастии мутлақ ба ҳусну ҷамоли хеш сурат мепазирад. Ба ибораи дигар, аз назари тавҳиди ирфонии Бедил ваҳдату ягонагӣ дар он зоҳир мешавад, ки олам ҷилваи Ҳақ ва инсон он оинаест, ки ба тамошои таҷаллии Ҳақ дар олами вуҷуд менигарад. Ин мавҷудот, ба ақидаи ӯ, қоим ба ҳақиқати Ҳақ мебошанд ва бидуни файзи вуҷудӣ, ки Ҳақ ба онҳо мебахшад, мавҷудоти мазкур маҳкум ба фанову нестӣ хоҳанд буд. Ҳамаи мавҷудоту ашёро метавон ҳамчун хаёлу ваҳм тасаввур кард, ки сурати вуҷудӣ доранд ва ҳақиқати ин суратҳои вуҷудӣ ҳастии мутлақ мебошад, ки чашми ғофилон онро ба хубӣ дидан наметавонад. Дар ин бора ӯ мегӯяд:
Рахш, асби сафеду нерӯманди Рустам бо суръати бод метохт, то саворашро ҳарчӣ зудтар ба Мозандарон бирасонад. Пас аз ду рӯз Рустам ба найзоре расид. Барои истироҳат аз Рахш пиёда шуд, ғизое хӯрд ва ҳамон ҷо дароз кашид. Вале он қадр хаста буд, ки хеле зуд хобаш бурд. Хуршед ғуруб кард ва ҳаво кам-кам торик шуд. Нимаҳои шаб буд, ки сояе ба Рустам наздик шуд. Рахш, ки асбе асилу боҳуш буд, болои сари Рустам истодаву комилан муроқиби атроф буд. Ногаҳон аз лоба- лои найҳо садои ғуррише омад ва чизе мисли тӯфон ба тарафи Рахш ҳамла кард. Асб шиҳае кашид, дастҳояшро боло бурд ва муҳкам бар сари ӯ кӯбид. Дар асари сару садо Рустам аз хоб парид. Бо тааҷҷуби зиёд, шери бузурги нерӯмандеро дид, ки зери суми Рахш кушта шуда буд.
Фарзона (Иноят Юнусовна Хоҷаева) 3 ноябри соли 1964 дар шаҳри Хуҷанд дар хонаводаи омӯзгорон таваллуд шудааст. ва чанде дар рӯзномаи "Ҳақиқати Ленинобод" фаъолият доштааст. Маълумоти миёнаву олиро дар зодгоҳаш фаро гирифта, дар хонаводаи зиёиён тарбият ёфта, аз кӯдакӣ ба шеъру шоирӣ шавқу пайванди тамоме доштааст ва бо сабку салиқа ва садои хоси эҷодӣ вориди майдони адабиёт гардидааст. Баъди хатми мактаби миёна дар Донишкадаи омӯзгории шаҳри Хуҷанд таҳсил намуда, дар рӯзномаи «Ҳақиқати Ленинобод» ва маҷаллаи «Хуҷанд» фаъолият бурдааст. Ҳоло мушовири бахши вилоятии Иттифоқи нависандагони ҷумҳурӣ ва маҷаллаи «Паёми Суғд» аст.
Конвенсия дар бораи ҳуқуқи кӯдак воситаи асосиии байналмилалие ба шумор меравад, ки дар он тамоми ҳуқуқи кӯдакон дарҷ гардидааст. Конвенсияи мазкур аз ҷониби Асамблеяи Генералии Созмони Милали Муттаҳид дар таърихи 20 ноябри соли 1989 кабул гардидааст ва қариб дар тамоми давлатҳои дунё ба тасвиб расидааст ва ин гувоҳӣ медиҳад, ки ҷомеаи ҷаҳонӣ ба масъалаҳои кӯдакон аҳамияти ҷиддӣ медиҳанд.
"Паймон дар андеша" маҷмӯъаи нави ашъори шоири навҷую навгӯ Ховари Абулҳай аст, ки бардоштҳои ӯро дар бар мегирад. Дар саросари маҷмӯъа сухани меҳру садоқат ба Ватан ва Инсон мавҷ мезанад. Умед аст, ки мавриди қабули хотири ҳаводорони шеъри асил гардад.
Гулчеҳра Давлатова ҳанӯз аз овони дар мактаби миёна таҳсил карданашон машқи шеър мекарданд. Имрӯз у ғаввосеро мемонад, ки аз қаъри беканори шеър дурри маънӣ меҷӯяд. Шеъраш саршори меҳру муҳаббат аст.