Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Григор Тютюнник (1931-1980) аз чеҳраҳои дурахшони адабиёти муо- сири Украина, барандаи Ҷоизаи адабии давлатӣ, муаллифи ҳикоя, ро- ман ва қиссаҳои марғуб мебошад. Осори ин нависанда ба бисёр забонҳо тарҷума ва нашр шудааст. Дар ин маҷмӯа, ки чун нишонаи анъанаҳои неки равобити адабию фарҳангии ҷумҳуриҳои Тоҷикистон ва Украина дар замони соҳибистиқлолӣ ба нашр мерасад, қиссаи зебои «Климко» ва нӯҳ ҳикояи аҷиби ин адиби боистеъдод пешниҳод мешавад.
Дар дастури таълимӣ мафҳумҳои асосӣ, институтҳои умумӣ ва соҳаҳои Ҳуқуқи байналмилалӣ таҳия шудаанд. Таваҷҷуҳи махсус ба масъалаҳои робитаи ҳуқуқи байналмилалӣ ва ҳуқуқи дохилии давлатҳо дода шудааст.
Фарзандони бедори Эронзамин – ворисони фарҳангу тамаддуни бузурги Аҷами тоисломӣ ба мубориза баҳри растагории маънавии Аҷам ба по хестанд. Қадами нахустин дар ин ҷода тарҷумаи осори мактуби тоисломии эронӣ ба забони арабӣ буд. Бо дарки ин зарурати таърихӣ гурўҳе аз намояндагони илму адаби Эронзамин забони арабиро дар ғояти камол омўхтанд ва бо тарҷума кардани муҳимтарин дастовардҳои маънавии ниёгони хеш ба ин забон ба онҳо умри дубора бахшиданд. Як назари иҷмолӣ ба китоби “ал- Фиҳрист”- и Ибни Надим (ваф. с.380/990) кофист, то тасаввуре куллӣ доир ба касрати мутарҷимони эронинажод ва анвои осори тоисломии Аҷам, ки дар садаҳои VIII-IХ ба арабӣ тарҷума шуданд, ҳосил шавад.
Зебуннисо духтари шоҳи Ҳиндустон Абузафар Муҳиддин Аврангзеб (1658-1707) буда, аз шоираҳои ширинкалом ва хушидои тоҷик аст, ки соли 1639 дар Деҳли таваллуд шудааст. Зебуннисо аз хурдӣ дар назди зани фозилае бо номи Хофиза Марям касби илм намуда, Куръони маҷидро дар муддати ду солу се мох, аз ёд мекунад. Баъдтар у илмҳои мантику ҳикмат ва таърихро фаро гирифта, машқӣ хат мекунад ва дар навиштани хатҳоӣ настаълику насх моҳир мешавад. Зебуннисо бо тахаллусҳои Зебуннисо ва Махфӣ шеър гуфтааст. У ба гайр аз девони ашъор асари насрие дар тафсири Куръони маҷид бо номи «Зеби тафосир» таълиф кардааст. Зебуннисо соли 1702 дар синни 63-солагӣ дар Дехлӣ вафот кардааст. Мо ин газалиёти Зебуннисоро аз руйи нусхаи чопи сангин «Девони Махфӣ», ки соли 1898 дар матбааи «Нувил Кишур»- и Конпур ба табъ расидааст, ба чоп омода намудем.
Дастури таълимии мазкур аз ду қисм иборат буда, қисми дуюми он ба технология ва таҷҳизоти шуъбаҳои бофандагӣ ва назорату бақайдгирии матоъҳои дурушт бахшида шудааст. Дар бораи асосҳои технологияи бофти матоъ дар дастгоҳои бофандагии тарзи корашон гуногун, хусусиятҳои сохт ва кори механизмҳои асосӣ, иловагӣ ва назораткунандаи онҳо маълумот оварда шудааст. Аз маводҳои дастур истифода бурда, хонанда имкон дорад бо тавсифи техникию иқтисодии дастгохҳои муосир шинос шавад ва дар аснои тархрезии корхонаҳои соҳа интихоби дурусти тачҳизотро амалӣ созад. Бо ин мақсад муаллифон ба талили муқоисавии дасгоҳои бофандагии тарзи корашон гуногун аҳамияти хоса додаанд. Сабабҳои дар матоъ пайдо шудани нуқсҳо ва роҳҳои пешгирии онҳо баён гашта, тартиби муайян намудани навъи матоъҳои дурушт оварда шудааст.
Китоб бозгӯкунандаи ҳаёти гузаронидаи муаллиф, ёдоштӣ бада, дар он лаҳзаҳои гуногуни умриӯ, хотираҳояш роҷеъ ба дӯстону шахсони наздик, ҳамкорон инъикос ёфтааст.
Мазори Ҳазрати Султон мавзее аз сарзамини зебоманзари Ховалинг мебошад. Ин гӯшаи биҳиштосои кишвари тоҷик табиати гуворо, таъриху фарҳанг ва тамаддуни хеле қадимиро дар оғӯши худ маҳфуз медорад. Ин қисса аз таърихи ҳокимони Мазори Ҳазрати Султон ва таърихи салтанати ҳокимиятдории сулолаи Тавилхониҳо дар Хатлонзамин ҳикоя мекунад.
Acap барои омузгорони муассисаҳои таҳсилоти олӣ, миёнаи махсус иқтисоддонҳо, ҳуқуқшиносон, муаррихону файласуфон донишчуён, мутахассисони соҳаи сугурта ва барои доираи васеъи хонандагон таъик гардидааст.
«Субҳи муродбахш» маҷмўаи мақолаҳои муаллиф ҳастанд, ки аз публисистикаю очерку мусоҳибаҳо иборат аст. Муҳаббат ба Ватани азизу садоқат ба арзишҳои он дар дили қаҳрамонони имрўза, ки дар замони соҳибистиқлолии кишварамон зиста, боз ҳам чуқуртар реша давондаанд, аз мавзўи асосии ин маҷмўаи нави муаллиф мебошанд. Хонанда аз мутолиаи ҳар кадоме аз мақолаҳои гирдовардашуда баҳраи хубе мебардорад, то ки муҳаббату садоқаташ ба Ватан, ба обу хоки он боз ҳам фузунтар гардад.