Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
В новый сборник стихов Бурхона Фарруха вошли гражданские, лирические и патриотические стихи и поэма "жизнь начинается с зари"
Повести «Ту танҳо не» аз кору бори як дастаи геологҳои тоҷик ривоят мекунад. Қаҳрамони асар Илҳом баъди он ки аз конкурси донишгоҳи тиббӣ намегузарад, ба гурӯҳи кошифони сарватҳои зеризаминӣ ба кор меравад. Воқеа дар рӯзҳои мо дар баландкӯҳҳои Помир мегузарад
Ниште, бар хилофи системпардозон, сохтори фикрии мантиқӣ ва комиле бино наниҳод. Тарҳҳои ӯ барои осори системотик ё шеваҳо ва роҳҳои созмондиҳии афкораш ба қасдӣ арзаи онҳост, ки ин шева ҳамвора боби имконоти дигарро мекушояд, ё сохтаҳое аст, ки мақосиди хосе онҳоро лозим меоваранд. Мақосиде, ки ҳар кадом бар ҳасби биниши пажӯҳишии хос ё таъсири қасдшудаи фалсафаварзиаш тарсим шудаанд.
Ин китоб барои муаллимон ва устодони фанҳои диншиносӣ, фарҳангшиносӣ, таърихи динҳои ҷаҳонӣ, таърихи фалсафа, фалсафаи иҷтимоӣ, сиёсатмадорон, кормандони давлат ва алалхусус аспирантон, донишҷӯён ва хонандагони соҳаи илмҳои гуманитарӣ ва ҳамаи он касоне,ки мақсади шинохтаи илмӣ ва касбии дин ва дониши амиқу васеъ аз масоили назариявии диниро доранд,муфид ва роҳнамо хоҳад буд.
"Чароғи ҳидоят"- яке аз машҳуртарин фарҳангҳои тафсирии форсӣ- тоҷикист, ки соли 1734 таълиф шудааст. Фарҳанг захираи бои калимаву истилоҳоти форсӣ, паҳлавӣ, дарӣ, сурёнӣ, лотинӣ ва арабиро аз 37 сарчашмаи илмию лексикографӣ ва осори мансуру манзум истифода бурда, аз осори 186 шоиру нависандаи форсизабони Ҳиндустон, Эрон, Мовароуннаҳр, Хуросон. Ин фарҳанг сарчашмаи муътабари фразеологиест, ки аз он аксари мураттибони минбаъдаи фарҳангҳои тафсирию дузабона истифода бурданд. Фарҳанг барои мутахассисони соҳаҳои гуногуни илму маърифат ва доираи васеъи хонандагон тасниф шудааст.
"Дао дэ сзин" (Китоби роҳ ва фазилат)-и Лао-Сзи ганҷинаи арзишманди андешаву хиради чинӣ ва яке аз бузургтарин китоб дар таърихи башар аст, ки масири фарҳанги ҷаҳонро садсолаҳо пеш муаян кардааст. Ба рози шуҳрат ва мондагории ин асари бостонӣ хонанда аз нашри ҳозир, ки нахустин тарҷумаи "Дао дэ сзин" ба забони тоҷикӣ мебошад, пай хоҳад бурд.
Дар ин маҷмӯа мақолаҳои публитсистии дар солҳои охир эҷоднамудаи муаллиф ҷамъ омадаанд, ки ба кору фаъолияти таърихиву ибратбахши Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бахшида шудаанд.
Китоби мазкур барои ихтисосҳои факултети тибби ветеринарӣ ва инчунин барои мутахассисони соҳаи чорводорӣ пешбинӣ шудааст. Китоб аз ду боб иборат буда, дар боби якуми он маълумотҳои умумӣ дар бораи растаниҳои шифобахши Тоҷикистон, дар боби дуюм бошад, тавсифи ҳар як растанӣ (гиёҳ) алоҳида, бо як тартиби муайян гирд оварда шудаанд. Муаллифон кӯшиш ба харҷ доданд, ки маводҳоро ба як системаи мунта- зам пешкаши хонандагон гардонанд. Дар китоб 116 навъи растаниҳои шифобахши Тоҷикистон бо расмҳои ранга оварда шудааст, ки хонанда дар вақти таҳлил кардан, метавонад айнан ҳар як растаниро алоҳида ташхис карда, онҳоро бо мазмун ё тавсифи растанӣ муқоиса намояд.
Духтаронам! Шумо кӣ будани худро донеду аз рӯйи ҳамин амал кунед. агар шумо соҳиби илм, адаб ва ахлоқ бошед, падару модар, акаву додаронатон ,кулли халқу кишварро шод менамоед, агр беодобӣ кунед, ҳамаро хафа намуда, ба ғам гирифтор хоҳед кард