Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Китоби мазкур дастури таълимӣ аз фанни "Асосҳои бунёди ҷангалбоғ" буда, барои донишҷӯёни ихтисоси 2605 "бунёди чаманзор" пешбинӣ шудааст. Дар дастури таълимии мазкур барои донишҷӯён мафҳум ва вазифаҳои фан, мавзӯҳои дарсҳои лексионӣ ва лабораторӣ, асосҳои банақшагирии хоҷагиҳои ҷангалбоғӣ, масъалаҳои таксатсияи ландшафтӣ, меъёрҳои муайян намудани нишондоҳои ландшафтҳо, ба танзим даровардани ҷангалбоғҳо ва ҷангалзорҳои дар гирду атрофи шаҳрҳо ҷойгиршуда барои банақшагирии комплексии аз нав барқароркунӣ, ободикунонӣ, истифодабарии рекреатсионӣ ва истифодабарии самарнок пешкаш шудааст.
Афсона дар тарбияи ахлоқии кӯдакон нақши муҳим мегузорад. Хаёлпараст , ки яке аз афсонаҳои хеле қадими мардуми мост, меҳру муҳаббат , вафодорӣ, сифатҳои волоро тарғиб мекунад. Умед аст, ки хурдсолон аз мутолиаи он як ҷаҳон лаззати маънавӣ мебардоранд.
Духтаронам! Шумо кӣ будани худро донеду аз рӯйи ҳамин амал кунед. агар шумо соҳиби илм, адаб ва ахлоқ бошед, падару модар, акаву додаронатон ,кулли халқу кишварро шод менамоед, агр беодобӣ кунед, ҳамаро хафа намуда, ба ғам гирифтор хоҳед кард
Дар курси лексионии мазкур мавзӯъҳое интихоб гардидаанд, ки онҳо дар асоси нақшаи таълимии фанни Моделсозии равандҳои иқтисодӣ мебошанд. Дар он оиди таърихи пайдоиши фанни мазкур, модел ва моделсозии иқтисодӣ - риёзӣ, моделсозии оморӣ, функсияҳои истеҳсолӣ, масъалаҳои барномасозии хаттӣ, масъалаи нақлиётӣ, усулҳои риёзӣ - иқтисодӣ, моделҳои масъалаҳои соҳавӣ ва ғайраҳо cухан меравад. Вазифаҳои асосии ин курси лексионӣ бой гардонидани донишу малакаи донишҷӯён оиди ҳал намудан ва сохтани моделҳои масъалаҳои кишоварзӣ мебошад.
Зол чашм ба роҳи ба дунё омадани фарзандаш буд ва бо нигаронӣ дар айвони кох қадам мезад. Ногаҳон модари Рӯдоба берун давид ва дар ҳоле ки ашк мерехт, гуфт: Рӯдоба ба хотири дарди зиёд аз ҳуш рафтааст. Он қадар заиф шуда, ки мумкин аст бимирад. Духтарамро наҷот бидиҳед!
«Шоҳнома»-и Ҳаким Абулқосим Фирдавсӣ аз шумори он осори гаронбаҳои фарҳангист, ки чун китоби халқ дар канори ишку ихлос ва оѓӯши завқу андешаи мардумон аз осеби забонаҳои дуду оташи ҳаводиси рӯзгорон ва дандонаҳои арраи бедоди замонҳо то имрӯз маҳфуз мондааст. Шоҳнома»-и безавол асрҳост, ки миёни мадумон шӯҳрат ва маҳбубияти хосе дошта, ҳамвора мавриди таваҷҷӯҳи на танҳо бошандагони Ховарзамин, балки халқҳои тараққихоҳи дигар мамолики ҷаҳон аст. «Шоњнома» дар ҳама кишварҳо дӯстон ва ошиқони зиёде дошта, достонҳои ҷудогонаи он тавассути донишмандон ба забони халқҳои гуногуни ҷаҳон тарҷума ва дастраси хонандагони ҳар диёр гардидааст. Ба хонандаи азиз чопи севуми “Шоҳнома”-и безаволи Ҳаким Фирдавсӣ, ки бо кӯшиши таҳиягарони матни он омода гаштааст, пешкаш мегардад. Муҳаққиқон дар ин нашр аз нусхаҳои дигари “Шоҳнома” истифода кардаанд, ки ин арзиши корашонро бештар мекунад.
Китоби мазкур барои муносибати хуб пайдо кардан бо ҳамсари ояндаатон ба Шумо кӯмак мерасонад, ки байни ҳамдигар бе айнаки сурх нигоҳ намоед, то аз мунозираи пайдошуда зуд раҳой ёфта, пойдевори оиларо устувор бисозед. Китоб ба Шумо тавсия медиҳад, ки ҳайёти оилавиаторо бу кулли тағйир дода, онро ғанӣ ва лабрез аз шодмонӣ бисозед. Китоб барои ҳар нафаре, ки зиндагии хушбахтонро мехоҳад, судманд аст.
Китобе, ки дар даст доред, беҳтарин шеъру достонҳои адиби ширинкалом, шоири халқии Тоҷикистон, дорандаи ҷоизаи давлатии республика ба номи Рӯдакӣ Боқӣ Раҳимзодаро дар бар гирифтааст.
Адабиёти форсу тоҷик садҳо фарсанг фаротар аз марзҳои ҷуғрофиёӣ-сиёсии Эрону Тоҷикистон то ба дурдасттарин марзҳо конунҳои зояндае дорад, ки аз ҷумлаи онҳо шаҳри Қустантанияи куҳан аст. Дар ин шаҳр дар соли 1813 Жозеф фон Ҳаммер Пургштал – сафир ва мутарҷими утришӣ бо девони Ҳофиз ошно шуд ва бо тарҷумае, ки аз ин китоб кард, шеъри форсу тоҷик ба кишварҳои ол- монизабон ва ба ин тартиб то ба қалби Аврупо роҳ ёфт. Иоҳанн Во- лфганг Гёте (1749-1832) – чеҳраи маъруфи адаби олмонӣ аз ҳамин тарҷума илҳом гирифта, ба пайравӣ аз Ҳофиз ва дигар шоирони ин марзу бум девони ҳозирро пардохт ва бо ин асари арзишманд, ки таркибе аз сухану сулуки ғарбиву шарқист, чароғи шеъри Аҷамро дар Аврупо низ афрӯхт ва номи Ҳофизро дар ин қора ба дурахшиш даровард. Ин дафтари пирии он шоири ҷаҳонватан, инак, баъд аз ду қарн дар маҷмӯаи комили худ ба хонандагони тоҷик арза мешавад.