Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Китоби таълимии Гистология маълумотҳои муосири ин фанро дар асоси дастовардҳои нави ситологӣ, амбриологӣ ва гистологи ба табъи хонандагон мерасонад. Китоби таълимӣ дар асоси барномаи стандарти давлатӣ навишта шуда, барои донишҷӯёни факултетҳои тиббию фармасевтӣ ва биологияи Донишгоҳҳои олии ҷумҳурӣ тавсия шудааст.
Дар ин китоб саргузашти аҷоибу ғароиби духтур -Гулливер, ки аз хурдй сафари дарё ва мамлакатҳои дурдастро дӯст медошт, дар байни лилипутҳо ва великанҳо хеле шавқовар тасвир ёфтааст. Гулливер қаҳрамони афсонавӣ буда, наврасонро ба инсондӯстӣ, хайрхоҳӣ ва ҷаҳондӯстию ватанпарварӣ ҳидоят менамояд.
Яке аз бахшҳои бузурги ин ҷилд бахши қасида аст.Дар куллиёти осори Бедил ҷамъан 21 қасида мавҷуд аст,ки қариб ними онҳо қасидаҳои ҷавобия мебошад.
Дар китоб мавзӯъҳои асосии илми мантиқ баррасӣ гардида, моҳияти онҳо бо мисолҳо равшан сохта шудааст. Ин китоби дарсӣ дар асоси талаботи стандарти давлатӣ навишта шуда, аз фанни мантиқ ба донишҷӯён маҷмӯи донишҳои заруриро пешниҳод мекунад.
Маҷмӯаи шеърҳои шоир Ш. Нодир, ки ба номи "Силсилаи Бадахшон" ба хонандагони мӯҳтарам пешниҳод карда мешавад, як қатор шеърҳои лирикӣ, иҷтимоӣ ва достони "Насрину Мансур"-ро дар бар мегиред. дар шеърҳо, ки дар мавзӯъҳои гунонгун навишта шудаанд, ҳайёти пурсаодати халқи Ватани кабири мо тавир карда мешавад. Достон дар бобати қаҳрамонӣ, ватандӯстӣ, корнамоии одамони советӣ дар хусуси садоқату муҳаббати онҳо нисбат ба Ватани азиз, ба халқ ва ба Партияи Коммунистии ленинӣ нақл мекунад.
"Дао дэ сзин" (Китоби роҳ ва фазилат)-и Лао-Сзи ганҷинаи арзишманди андешаву хиради чинӣ ва яке аз бузургтарин китоб дар таърихи башар аст, ки масири фарҳанги ҷаҳонро садсолаҳо пеш муаян кардааст. Ба рози шуҳрат ва мондагории ин асари бостонӣ хонанда аз нашри ҳозир, ки нахустин тарҷумаи "Дао дэ сзин" ба забони тоҷикӣ мебошад, пай хоҳад бурд.
Осори шифоҳӣ як бахши муҳимми адабиёти ҳар як миллат меёбад. Тоҷикистон низ чун миллати қадим дорои осори шифоҳии гани мебошад. Афсона як кисмати он буда, дар он орзуву омоли мардум дар хар давру замон инъикос ёфтааст. Гирдовари ва нашри афсона имкон медихад,ки ин дурдонаи осори шифохи умри човидон дошта бошад.Зеро бо мурури вакту замон баъзеи онхо аз хотирхо фаромуш мешаванд. Нашри китоби "Афсонахои халки точик "имкон фарохам меорад,ки ин киссахои маргуби мардуми мисли гавхараки чашм хифз шаванд ва дустдорони он хамеша бо афсона бошад.
Ҳикояҳои аввалинаш дар ибтидои солҳои 20-уми асри гузашта навишта шудаанд. Дар ташаккули шахсӣ ва нигорандагии ӯ сахтгирӣ ва ғамхориҳои Устод Айнӣ нақши ҳалкунанда гузоштааст. Аввалин ҳикояи мунташираи ӯ «Шабе дар Регистони Бухоро» (1927) бо талқину раҳнамойии Устод Айнӣ навишта шудааст. Нахустин ҳикояҳои дигари ӯ дар давоми солҳои 1928-1930 нахустин қиссаи ӯ «Тирмор» дар давоми солҳои 1931-1934 дар маҷаллаи «Раҳбари дониш» чоп шудаанд. Китобҳои аввалини «Ҳаёт ва ғалаба» ва қиссаву ҳикояҳояш «Ду ҳафта» соли 1934 интишор ёфтаанд. Баъдан маҷмӯаҳои «Тирмор» (1936) ва «Аз Маскав чӣ овардӣ?!»-яш (1936) ба табъ расидаанд. Ҷалол Икромӣ аз оғози солҳои сӣ ба омӯзиши забони русӣ дода шуда, чанде аз намунаҳои ҳикоятҳои А. Чеховро ба форсии тоҷикӣ тарҷума кардааст.
Китоб дар таҷлил ва фарогирии омилҳои муҳимми сиёсати дохилӣ ва хориҷии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмонов дар солҳои 1992-1995, ҷараёни ҳаёти сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ вафарҳангии мамлакат. таҳкими рукнҳои давлатдорӣ ва такмили низоми идоракунӣ дар кишвар иқдоми аввалин аст.