Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Фахриддини Ироқӣ дар таърихи ғазалсарой ба забони форсӣ-тоҷикӣ аз шуарои бузурги сӯфимашраб буда, дар садаи XIII зиндагӣ ва фаъолят кардааст. Дар ин маҷмӯа як саду бист ғазали равону пурмӯҳтавои шоир аз девонаш гулчин шудааст. Китоб барои донишомӯзони факултаҳои суханшиносии макотиби олӣ ва алоқамандони каломи манзуму шефтагони ғазали ошиқонаи ирфонӣ пешниҳод мешавад.
Романи «Тахти вожгун» қисми савуми асари сегонаи Ҷ. Икромиро дар баробари романҳои «Духтари оташ» ва «Дувоздаҳ дарвозаи Бухоро» ташкил дода, муаллиф корно- маҳои мардум барои барқарор кардани Ҳокимияти Советӣ дар Бухорои Шарқӣ, мубориза бо душманони дохилӣ, ҷараёни озодшавии занон, вуруди чизи тоза дар ҳаёти мардуми тоҷик – хуллас он табаддулотеро ки дар он солҳои пурошӯб дар рӯзго- ри мардуми тоҷик ба вуқӯъ пайвастаанд, ниҳоят марғуб ба қалам додааст.
Китобе, ки Шумо дар даст доред, фарогирандаи суханрониҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон зимни мулоқоту вохӯриҳояшон бо бонувони кишвар дар даврони истиқлолияти мамлакат мебошад. Ин китоб ба сифати сарчашмаи боэътимод барои доираи васеи хонандагон – олимон, пажӯҳишгарон, муаррихон, унвонҷӯёну доништалабон ва ҳамаи онҳое, ки ба мавзӯи мазкур алоқа доранд, пешниҳод мегардад.
Китоби дарсии мазкур мазмуни асосии курси лексияҳо аз фанни мантиқро фаро мегирад, ки муаллифон дар тӯли чандин солҳо дар факултетҳои фалсафа ва психологияи Донишгоҳи давлатии Москва ба номи М.В. Ломоносов хондаанд. Китоби дарсӣ барои донишҷӯёни факултетҳои гуманитарӣ ва табиатшиносӣ, инчунин барои шахсоне, ки хоҳиши мустақилона омӯхтани мантиқро доранд, пешниҳод мегардад.
Гулчини ашъоре, ки дар даст доред, ба ифтихори 80-солагии зодрӯзи шоири нозукхаёл ва барӯманди мо шодравон Мастон Шералӣ ба зевари табъ ороста гардидааст. Умед дорем, ки ин армуғон писанди хотирамон хаҳад шуд.
Ин китоб аз гузаштаву имрӯзи ноҳияи Ҷиликӯл ҳикоят мекунад. Муаллиф зимни қаламдодкардани тараққиёти иқтисодию иҷтимоии ниҳия ҳамзамон вокеаҳои муҳими таърихии дар ҳаёти мардуми ин сарзамин ва вуқӯъ пайвастаро низ дарҷ намудааст.
Фарҳанги тафсирии забони тоҷикӣ беш аз 80 ҳазор вожаву ибора ва таркибҳои забони тоҷикиро фаро гирифта, аз лиҳози сохтор калимаву таркиб ва истилоҳоти ҳам давраи классикии инкишофи забон ва ҳам давраи муосири рушди онро дар бар гирифтааст. Дар охири фарҳанг мифтоҳи арабӣ замима шудааст. Фарҳанг барои истифодаи доираи васеи хонандагон пешбин мешавад.
Дар курси лексионии мазкур мавзӯъҳое интихоб гардидаанд, ки онҳо дар асоси нақшаи таълимии фанни Моделсозии равандҳои иқтисодӣ мебошанд. Дар он оиди таърихи пайдоиши фанни мазкур, модел ва моделсозии иқтисодӣ - риёзӣ, моделсозии оморӣ, функсияҳои истеҳсолӣ, масъалаҳои барномасозии хаттӣ, масъалаи нақлиётӣ, усулҳои риёзӣ - иқтисодӣ, моделҳои масъалаҳои соҳавӣ ва ғайраҳо cухан меравад. Вазифаҳои асосии ин курси лексионӣ бой гардонидани донишу малакаи донишҷӯён оиди ҳал намудан ва сохтани моделҳои масъалаҳои кишоварзӣ мебошад.
Зода ва парвардаи Ганҷаи Озарбойҷон Низомии Ганавӣ аз бузургтарин устодони каломи бадеъи форсӣ-тоҷикӣ ба шумор рафта, «Хамса»-и дилписанду бегазанди ӯ аз шоҳкорҳои фарҳанги дунё эътироф гардидааст. Шоир бо ин шоҳасар мактаби адабии «Хамса»сароиро дар адабиётамон поя гузоштааст, ки баъд аз он дар пайравии ин асар ва достонҳои алоҳидаи он дар адабиёти Шарқ асарҳои зиёде офарида шудаанд. Дар Тоҷикистон «Хамса» ё достонҳои алоҳидаи он борҳо ба нашр расидааст. Инак, нашри тозаи ин асар дар се ҷилд бо тасҳеҳи нав пешкаши хонанда мегардад.