Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Дар байни осори Аттор «Тазкирату-л-авлиё» асари мансур буда, таърих, саргузашт, гуфтору рафтору кирдор ва ақоиди авлиёву суфиёнро дар 988 ҳикоят фаро гирифтааст. Муҳаққиқон соли таълифи онро 1219 шумурдаанд. Ин асар дар заминаи «Табақоти суфия»-и Абдурраҳмони Суламӣ, «Рисолату-л-қурайшия»-и Қурайшӣ, «Кашфу-л-маҳҷуб»-и Ҳуҷвирӣ эҷод гардида, дар навбати худ ба «Нафаҳоту-л-унс…»-и Ҷомӣ таъсири амиқи услубию ғоявӣ расондааст. Дар иншои он ду сифати нек; содагӣ ва ширинӣ зоҳир аст. Ба қавли М. Баҳор «…тақрибан сабки насри салису равони аҳди Сомониёнро дорад». Аттор дар шеър таҳаввул ва инқилобе эҷод кардааст. Ӯ дар ҳақиқат тавонист, ки муҳтавои шеърро нав кунад ва дар ин роҳ соҳибмактаб гардаду суханварони оянда бо эҳтиром вайро устод хонанд. Мавлонои Рум фармудаанд:
Муаллиф дар ҳикояҳои худ роҷеъ ба нонбозиҳои мардум ба рои Ҳокимияти Совети, бо бадн. нобаробариҳо, бевиҷдонию фиреб дакка хӯрдани ҳамсолони мо нақл мекунад. Барои бартарафкунии нн монсаҳо қаҳрамонҳои ҳикояҳо ҳа ракат карда, ғолиб мебароянд
Дар китоби "Эмомалӣ Раҳмон-бунёнгузори сиёсати хориҷии Тоҷикистон" паҳлӯҳои гуногуни нақши роҳбари давлати Тоҷикистон дар роҳандозӣ намудани сиёсати хориҷии кишвар, ривоҷ додани робитаҳо бо кишварҳои хориҷӣ, ҳамкорӣ бо созмонҳои байналмиллалӣ, ташаббуси ибтикорот, дарёфти ҷойгоҳи ҷумҳури дар арсаи ҷаҳонӣ,дипломатияи фарҳангӣ, муносибатҳо бо ҳамватанони бурунмарзӣ,ташшакули асосҳои назариявӣ ва ҳуқуқуии сиёсати хориҷии кишвар инъикос ёфтанд, Барои дорои васеи хонандагон пешбини шудааст.
Заҳматҳои бисёрсолаи мунаққиди маъруфи тоҷик Атахон Сайфуллоев дар ҷодаи нақди адабӣ басо пурсамаранд. Касоне, ки рӯзгору фаъолияташонро ба риштаи фанҳои филологӣ бахшидаанд, аз фаъолияти ибратбахши касбӣ, заршиносиву саррофӣ ва назари некашон ба оянда хуб огоҳанд. Маҷмӯаи ҳозира, ки аз андешаҳои мунаққид бар осори назму наср ва драматургияи Нависандаи халқии Тоҷикистон Меҳмон Бахтӣ фароҳам омадааст, ба эҳтироми 80-умин солгарди зодрӯзи донишманди маъруф интишор меёбад.
Дар ин ҷилд мунтахаби ашъори сутунҳои шеъри муосири Тоҷикистон – Муъмин Қаноат, Бозор Собир ва Лоиқ Шералӣ пешкаши алоқамандон мегардад. Умедворем, ки бори дигар хонандаи соҳибзавқро ҷалбу мафтун намуда, дар вуҷудаш беҳтарин эҳсоси инсонӣ – меҳру садоқат, ишқу вафо, ватан- парварию миллатдӯстӣ бармеангезанд.
Гулчини Шоири халқии Тоҷикистон Гулназар солҳост, ки дар бӯстони табъи ӯ шодоб гардидааст. Умедворем, ки писанди ошиқони гули сухан хоҳад гашт.
Алиназар Ҳақназар ки бо тахаллуси Ромини Ҳақназар эҷод мекунад, маҷмӯаи дуввумашро пешкаши шумо, хонандагони азиз, гардонидааст, ки фарогири ғазалу чоҳорпораву рубоиҳо мебошад.
Ҳангоми интихоб шудан ба ҳайси Раиси шӯрои Олӣ ва Сарвари давлати Тоҷикистон дар он лаҳзаҳои бисёр хатарнок хуб эҳсос ва дарк мекардам, масъулияти басо вазнин,вале таърихӣ-гирифтани пеши роҳи хунрезӣ, қатъи ҷанг, таъмин намудани сарҷамъии миллат, яъне пешригӣ кардани хавфи аз харитаи сиёсии ҷаҳон нест гардидани давлати соҳибистиқлоли тоҷикон ва пароканда шудани миллати тоҷикро ба дӯш мегирам.